میدانم که از من متنفری.

می دانی می خواهم چیکار کنم؟

 می خواهم برایت خانه ای بسازم به بزرگی نفرتی که از من داری. خانه نفرتمان را روی قله کوهی می سازیم، رو به دریا و پشت به تمام ابرهای سیاه دنیا.

 طبقه های خانهء بزرگ نفرتمان را یکی در میان خاکستری و سبز می سازم؛ پنجره هایش را یکی در میان رو به دریا و رو به صخره ها باز می گذارم و زیر هر پنجره گلدانی می گذارم؛ یکی خاردار و یکی پر از گلهای آبی و زرد و نارنجی.

 نصف چشمه های جوشان حیاط خانهء نفرتمان را کور می کنیم، و برای نصف دیگر جویبار می سازیم و جویبار ها را به هم وصل می کنیم تا عصرها کنار نهری که به سمت دریا می رود بنشینیم و همینطور که به صدای آب گوش می دهیم پاهایمان را در آب خیس کنیم.

در آشپزخانهء خانهء نفرتمان دو دسته ظرف می گذاریم، یکی برای پرت کردن و شکستن و دیگری برای غذا خوردن. 

 در اتاق خواب درندشتِ خانهء بزرگ نفرتمان سه تخت جدا می گذاریم، یکی برای شبهایی که با هم می خوابیم، یکی برای شبهایی که یک نفر قهر است، و دیگری برای وقتهایی که هر دو قهریم.

 در کتابخانهء خانهء نفرت انگیزمان چهار صندلی می گذاریم، دو تا رو به هم و دو تا پشت به پشت، رو به دیوار، برای وقتهایی که یکی می خواهد دیگری را نبیند.

 روی دیوارهای تمام اتاقهای خانهء نفرتمان تعداد زیادی عینکهای دودی و گوشی های سنگین و کلفت می گذاریم، تا هر کس در هر لحظه ای که دلش خواست از آنها استفاده کند و فکر کند که دیگری اصلا وجود ندارد.

سفارش می دهیم از روی خودمان چند تا عروسک قد و نیمقد هم درست کنند تا برای تزیین در تمام راهرو ها و سالنهای پت و پهنِ خانهء نفرتمان بچینیم و کنار هر کدامشان یک دست چکش و میخ و پیچ گشتی آویزان می کنیم تا هر کس در هر جایی از خانه از آن یکی حرصش گرفت چکش و میخ و پیچ گشتی را بردارد و عروسک دیگری را جرواجر کند و قطعه های ریز ریزش را در یکی از شومینه های روشن خانه بسوزاند و کیف کند.

می دانم که از من بیشتر از تمام آدمهای دنیا تنفر داری، ولی می دانی و می دانم که تنفرت از جنس عشق است و بس. بیا تا برایت خانه ای بسازم به عظمت احساسی که نسبت به من داری، نامش را بگذار هر چه که می خواهی. خانه ای که در آن همه چیز شدید است، پر از تفاهم است و پر از اختلاف است و پر از تناقض است و پر از تمام کارهایی که هر دومان دوست داریم. خانه ای که در آن زندگی به شدت جریان دارد.نمی دانم می آیی یا نمی آیی، ولی اگر آمدی در را پشت سرت ببند، قرار است من و تو در خانهء بزرگ پر از احساسمان تا ابد بمانیم.  

 می آیی؟ 

به هنگام، بازگشت منتظرت خواهیم ماند من و تنهائیم . . .

پ.ن.و ۱: (( ولی دیگر منتظرت نخواهم ماند... اینجوری زندگی کردن خیلی بیشتر به من مزه میده... اصلا تازه فهمیدم زندگی یعنی چی...))

پ.ن.و ۲ : دیروز با یکی از دوستان بلاگفاییم قرار ملاقات داشتم ... فقط لازم به ذکر است که اینجا هم بهشون بگم که تا وقتی که شخص احسان وجود داره نمی گذارم یکسری اتفاقات برایت رخ دهد.

کدوتنبل.